วิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง "Dorian Gray เทพบุตรสาปอมตะ"

เมื่อหนุ่มน้อยรูปงามแสนซื่อ ดอเรียน เกรย์ (เบ็น บาร์นส) เดินทางมาถึงกรุงลอนดอน เขาก็ถูกชักนำเข้าสู่วงสังคมโดยเฮนรี วอทตัน (โคลิน เฟิร์ธ) หนุ่มใหญ่เจ้าเสน่ห์ ผู้ชี้ชวนให้ดอเรียนมองเห็นความหฤหรรษ์ของเมืองนี้ บาซิล ฮอลล์วอร์ด (เบ็น แชพลิน) ศิลปินผู้เป็นเพื่อนของเฮนรี ได้วาดภาพดอเรียน ซึ่งถ่ายทอดความงามสง่าแห่งวัยเยาว์ของเขาออกมาอย่างทรงพลัง และเมื่อดอเรียนทำพันธะสัญญากับปิศาจ ชายหนุ่มก็สามารถนำวิญญาณของเขาเข้าไปไว้ในภาพวาดนั้นได้ และแล้วการผจญภัยอันบ้าระห่ำของเขาก็เริ่มขึ้น

ขณะที่ดอเรียนคงความอมตะเป็นหนุ่มรูปงามเหมือนเดิม ภาพวาดของเขาซึ่งถูกเก็บซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคา ก็ทวีความน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งขึ้น และเมื่อบาซิลยืนยันจะขอดูภาพนั้นอีกครั้ง ดอเรียนจึงจำใจฆ่าบาซิลเพื่อปกปิดความลับ แล้วเขาก็หลบหนีไปชนบท

ยี่สิบปีผ่านไป ดอเรียนหวนกลับมายังลอนดอน เขาสร้างความตกตะลึงแก่เหล่ามิตรสหาย ด้วยรูปลักษณ์ที่มิได้แปรเปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นชายผู้ต้องทนทุกข์ทรมานจากชีวิตที่ไร้รักและจุดหมาย เขาถูกหลอนหลอกโดยอดีตของตัวเอง ซึ่งรวมถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นในห้องใต้หลังคา จนกระทั่งดอเรียนได้พบกับเอมิลี (รีเบคกา ฮอลล์) หญิงสาวผู้หลงใหลในตัวเขา แต่เธอคือลูกของเฮนรี ผู้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อพรากทั้งคู่ออกจากกัน

เมื่อมหานครลอนดอนเริ่มโจษจันกันถึงเรื่องคำสัญญาของปิศาจ เฮนรีจึงถือโอกาสนี้เปิดเผยความจริงของดอเรียนแก่เอมิลี ในที่สุดแล้ว ดอเรียนจะเลือกยืนหยัดต่อสู้เพื่อความรักและศักดิ์ศรี หรือหนีไปอีกครั้งพร้อมชีวิตที่บุบสลายของตนเอง?

โรงภาพยนตร์ในเครือ SF และ APEX สยามสแควร์